La Belle BretagneLa Belle
Bretagne

Toegankelijkheid

Bretagne bezoeken in een rolstoel

De echt toegankelijke plekken, het label Tourisme et Handicap, strandrolstoelen: wat er is en wat ontbreekt.

6 min lezen

Bretagne is geen makkelijk terrein: de kust bereikt u via in de rots uitgehouwen treden, de dorpen hebben hellende, geplaveide straatjes, en de monumenten zijn ouder dan het idee van toegankelijkheid zelf. Dat is de waarheid, en een gids die iets anders beweerde, zou niemand helpen.

Maar een deel van de regio is aangepast, soms heel goed, en het is vaak het deel dat u niet zou vermoeden: de badplaatsen uit de 19e eeuw, gebouwd met boulevards en zeedijken, zijn het meest rolstoelvriendelijk van de hele regio.

Wat het cijfer van onze gids zegt

Elke plek heeft voor dit criterium een cijfer op tien, berekend uit wat de beschrijving vermeldt: gemelde voorzieningen, inrichting van de plek, soort ondergrond en of er een parkeerplaats is. Driehonderdtweeënnegentig plekken halen 7 op 10, in honderdachtenzestig gemeenten.

Dit cijfer is een richtlijn; het vervangt geen telefoontje. Een plek kan een helling en aangepaste toiletten hebben en toch aan het eind van een onverhard pad van driehonderd meter liggen. De telefoon blijft de enige betrouwbare informatie.

De best beoordeelde plekken

Stranden en strandrolstoelen

Zand houdt een gewone rolstoel tegen, maar veel kustgemeenten lenen gratis tiralo’s uit, rolstoelen met grote wielen die over zand rijden en drijven. Ze worden in juli en augustus uitgeleend bij de reddingspost, meestal gratis en zonder reservering, soms beperkt tot een uur als meerdere mensen tegelijk vragen.

Stranden met aangepaste toegang

Overdekte bezoeken

Musea zijn de betrouwbaarste plekken: sinds de wet van 2005 moeten gebouwen die open zijn voor publiek toegankelijk zijn, en de Bretonse musea hebben hun best gedaan. Markten zijn daarentegen vlak, maar vaak op kasseien, in grote drukte.

Toegankelijke musea en erfgoed

Wat niet toegankelijk is, en waarom we het zeggen

  • Vuurtorens: de trap is het bezoek, en in een toren uit de 19e eeuw is geen lift.
  • De GR 34 op de klifstukken, die uitgehouwen treden en wortels afwisselen.
  • Inhammen en wilde stranden, bereikbaar via hellende zandpaden.
  • De eilanden, deels: de overtocht is mogelijk, maar kades en paden verschillen sterk van eiland tot eiland.

Het zeggen voorkomt een vergeefse rit, het ergste wat een gids kan veroorzaken. Beter drie betrouwbare plekken dan een lijst van tien waarvan de helft tegenvalt.

Verder lezen

Lees ook